lunes, 9 de junio de 2014

John Seymour, o horticultor autosuficiente





"Autoabastecimento non significa retroceder a un nivel de vida máis baixo. Ao contrario, é a pugna por conseguir un nivel de vida máis alto, alimentos frescos, bos e organicamente elaborados, uhna vida grata e un ambiente agradable, a saúde corporal e a paz mental que nacen dun traballo duro e variado ao aire libre, e a satisfacción que provén da realización correcta e eficiente das tarefas difíciles e complicadas".
Con estas palabras, John Seymour (1914-2004) intentaba explicar o seu concepto de autosuficiencia. O libro é todo un compendio de horticultura, vida saudábel, natureza, respecto ao medio ambiente, ecoloxía... Nel Seymour mostra a súa visión de como debería ser unha horta e a persoa que a coida no camiño cara a autosuficiencia. É realmente unha auténtica guía que nos levará a planificar mellor a nosa horta e a entender a unión entre a terra e o home.

jueves, 5 de junio de 2014

En busca del libro perdido. Puntuación final

Bo para comer
O xogo chegou ao seu fin. Temos un concursante con 10 puntos e outro con 9 puntos. Os  números 447 e 18 estiveron pescudando perseverantes do primeiro ao último libro. Os dous teñen un gran mérito. Parabéns de todos os membros do equipo de profesores da  biblioteca que ao longo do curso seguimos con grande espectación a participación de todos vós.
Haberá unha entrega de premios en breve e o curso que vén, máis concurso.
No recuncho da biblioteca tedes a lista definitiva de puntuacións. Un bo remate de curso para todos!

lunes, 19 de mayo de 2014

JORGE MANRIQUE POR AMANCIO PRADA



JORGE MANRIQUE POR AMANCIO PRADA
En este libro se funde el ingenio de una figura emblemática de la canción de autor en España, la plasticidad de un poeta y artista visual como Juan Carlos Mestre y la profesionalidad y pasión por la literatura de Pablo González con la maestría de uno de los poetas más importantes del s. XV: Jorge Manrique.

JORGE MANRIQUE
Las Coplas por la muerte de su padre, también citadas como Coplas a la muerte del maestro don Rodrigo o, simplemente, Las coplas de Jorge Manrique, son una elegía escrita por Jorge Manrique en la muerte de su padre, el Maestre de Santiago don Rodrigo Manrique.  Constituye una de las obras capitales de la literatura española y, sin duda, el mejor poema lírico de la poesía medieval castellana. Esta obra, compuesta de 40 coplas escritas en octosílabos con versos de pie quebrado, pertenece al género poético de la elegía funeral medieval o “planto” y es una reflexión sobre la vida, la fama, la fortuna y la muerte, con resignación cristiana. Se inspira en los precedentes clásicos y medievales del género y en el Eclesiastés, pero también contiene alusiones a la historia reciente de Castilla e incluso a sucesos en los que pudo estar presente el propio autor.
El poema seleccionado (“Recuerde el alma dormida…”) expresa un dolor humano ante la pérdida de un ser querido y nos hace reflexionar sobre la fugacidad de la vida (Tempus irreparabile fugit). Para Manrique, la vida terrenal es solo un paso para alcanzar la vida eterna y por eso hay que saber apreciar el momento que se vive. Realizado en estrofas de pie quebrado que combina versos octosílabos con tetrasílabos (8a/8b/4c), su lenguaje es sencillo y destaca el uso de simetrías sintácticas (“como se pasa”/”como se viene”), antítesis (vida/muerte) y la personificación (avive el alma dormida).




AMANCIO PRADA
Amancio Prada nace León en 1949. Estudia bachillerato en el Bierzo y ciencias empresariales aplicadas a la agricultura en Valladolid. Con veinte años se va a Paris. Allí estudia Sociología en la Universidad de la Sorbona y lleva a cabo estudios de armonía, composición y guitarra en aquella misma ciudad con los profesores Michel Puig y Silos Manso. Tras su presentación en la capital francesa junto a Georges Brassens en el Theâthre Bobino en 1972, las actuaciones de Amancio Prada se suceden tanto en radio y televisión como en centros de emigrantes y en distintas universidades del país vecino. Allí edita su primer disco en 1974, Vida e morte.
A su regreso a España en 1975 graba su segundo disco, dedicado a Rosalía de Castro, y fija su residencia en Segovia. Fruto de esta etapa son Caravel de caraveles, Cántico espiritual,Canciones de amor y celda y Lelia doura. Su actuación en el Teatro Real de Madrid en el primer Festival de Otoño, no hace más que confirmar las críticas unánimes que ha venido recibiendo hasta ese momento. En ellas se destaca de manera especial el rigor de su trabajo y lo insólito de su orientación artística.
Entre sus muchas obras destacan: Sonetos de amor oscuro de F. García Lorca, Rosas a Rosalía, 3 poetas en el círculo (dedicado a Lorca, Cunqueiro y García Calvo), Canciones del alma (su primer libro- disco), Concierto de amor vivo, Coplas a la muerte de su padre (2010), Del amor que quita el sueño, Libre te quiero (2013).





RINCÓN DE CITAS




Amancio Prada: “He pretendido las músicas acordadas, la armonía de la gravedad elegíaca y reflexiva de las Coplas con la exaltación de las verduras de las eras, los galanes y las damas, las justas y los torneos, los vestidos, los olores, paramentos, bordaduras y cimeras… de la vida siempre viva. Un canto de añoranza sin límites, un modo de conservar vivo aquello que ha muerto, pues “tan verdad como que sólo lo que vive muere es que tan sólo lo que muere vive”.

Edward Rothstein en el New York Times ha alabado de Amancio Prada: “la flexibilidad de su timbre y su capacidad dramática en escena”.

Juan Carlos Mestre: “la memoria no encadenada a lo perecedero sino el triunfo de la poesía cuando la llama viva del ayer lo abrasa todo”.

Pablo González: “la unión de dos de sus mayores pasiones: la gótica rotunda y los versos de Manrique”.




ENLACE DE AUDIO







sábado, 10 de mayo de 2014

Actuación do Coro no 3º Encontro de Alumnos de Música de Secundaria e Bacharelato

O pasado xoves os alumnos que forman parte do coro e os alumnos de Expresión Vocal de Bacharelato participaron no 3º Encontro de Alumnos de Música de Secundario e Bacharelato.



Aínda que están gravadas con pésima calidade, estás son as actuacións. O son é malo pola gravación, pero eles soaron moi ben.










Ademáis a foto que a Voz de Galicia escolleu para ilustrar a nova foi precisamente a dos nosos alumnos.


martes, 29 de abril de 2014

Día do libro e dos dereitos de Autor.

Festexamos o día do libro participando nun programa de radio que se trasnmitiu desde o noso centro. Hoyporhoycoruña, radioenvalores, 22 de abril de 2014. Velaí tedes o audio do programa:





Tivemos de todo, música, entrevistamos a Miguel Anxo Fernán-Vello, coñecimos datos sobre o día do libro, sobre os dereitos de autor e debatimos sobre a piratería e a posibilidade de sustentar a cultura neste momento de confusión .

jueves, 10 de abril de 2014

Día da Poesía

Un poema é un ser vivo que anda, respira, soña, chora, salouca, ama, berra, cíntila, escurece, cala, aborrece a mentira, sente odio e tenrura, desángrase, fala da intimidade á intimidade coas cousas e coa xente, suxire, mundos posibés e imposibés, súa, cansa, sofre sede e fame, adoece, agoniza. E nunca morre. 


Manuel María.  A Luz resucitada (1984)


Para festexar o día da poesía vos propoñemos o seguinte concurso

CONCURSO DÍA INTERNACIONAL DA POESÍA 2014
 I.E.S. Salvador de Madariaga. A Coruña.


BASES:

1.- Poderanse presentar poemas escritos en calquera  lingua. No caso das linguas estranxeiras, e da latina e grega engadirase ademais a tradución do poema ao castelán/galego.
2.- Os poemas (ou letras de cancións) poderán pertencer a calquera autor -vivo ou morto, famoso ou descoñecido-, facendo constar expresamente o nome e apelidos do autor. Tamén se admiten poemas orixinais compostos co gallo deste certame.
3.- Poderá presentar un poema ao concurso calquera membro da Comunidade Educativa do Instituto Salvador de Madariaga (alumnado, persoal non docente, familias, profesores).
4.- Entregarase unha copia do poema ou canción na que figurará o autor do mesmo/a. Os datos da persoa que fai a proposta irán á volta desa mesma folla (nome, apelidos, e o curso/grupo no caso dos alumnos).
5.- A presentación farase na Biblioteca perante o profesor que estea de garda nela e no horario de apertura da mesma.
6.- Prazo de presentación: ata o venres 25 de abril ás 13,20 horas.
7.- Os poemas expoñeranse na entrada do Instituto para que poidan ser coñecidos e lidos por todos. A organización deste concurso resérvase o dereito de admisión dos mesmos. No caso de que algún poema non cumpra cos criterios propios dun centro educativo será descalificado e non será exposto.
8.- O mércores 30 de abril farase a votación do mellor poema. Poderán exercer o voto todos os membros da comunidade educativa que así o desexen.
9.- Haberá premio para a persoa que presentase o poema que reciba máis votos. Este consistirá nun CD de música a elixir polo premiado e unha sorpresa.
10.- Así mesmo realizarase un sorteo entre todos os votantes. As dúas papeletas agraciadas recibirán de premio outra sorpresa moi especial.
11.- A organización do concurso resérvase a facultade de modificar calquera punto destas bases, incluíndo a posibilidade de deixar desertos os premios ou mesmo anular o concurso por causas de forza maior.

En A Coruña, a 21 de marzo de 2014.

jueves, 3 de abril de 2014

Jugar con el corazón (Xesco Espar)




Jugar con el corazón es un libro de fácil lectura: lenguaje ameno, breve y que te engancha de tal manera que la primera vez que cayó en mis manos lo acabé en menos de 4 horas y al día siguiente lo releí y anoté varias frases que utilizo a menudo en mi vida personal y profesional, como por ejemplo:

  • “Lo importante no es lo que conseguimos, sino en lo que nos convertimos. No es lo que tenemos, sino quienes somos”.
  • “Mucha gente sabe lo que tiene que hacer, pero poca gente hace lo que sabe”.
  • “No existen objetivos imposibles, acaso sí haya plazoss intrépidos”.

Y una de mis preferidas:

  • “La disciplina nos da la libertad”.

No es un libro de deporte al uso, ni tampoco un libro de autoayuda… Es un libro positivo, que genera vida e ilusión y que estoy seguro conseguirá emocionarte. El autor nos narra sus experiencia vitales de tal modo que si te dejan indiferente, diría que te falta algo como persona;  en fin, siguiendo el espíritu del libro os dejo una frase de una canción de Fito Cabrales: “Se que soy mucho más guapo cuando no me siento feo”.

¡QUE LO DISFRUTEIS!